Goedemiddag (Wow de morgen is snel gegaan!),

Gisterenavond heb ik dus een training gehad van het Avonturenpark betreffende het evacuatieproces, en wat te doen bij brand. Heel interessant allemaal alleen wist ik niet van tevoren dat we alles ook in de praktijk zouden brengen.. stond ik daar met mijn hoge hakken me door het gras te ploeteren om in een bootje te komen die zogenaamd stilstond in  het 'water'. Vervolgens moest ik een bootje gaan zitten, toen er wel weer water stroomde, en moest ik het bootje aan de kant brengen door een soort van gang. Iedereen lachte me uit en hoopte stiekem dat ik in het water zou vallen. Nou ik ben vrolijk doorgegaan, en kwam er zonder kleerscheuren e.d. vanaf! Vervolgens zijn we naar een volgende attractie gelopen, om daar een soortgelijke procedure door te nemen. Eenmaal aangekomen heb ik echt wel geluisterd naar wat er allemaal over veiligheid gezegd werd, maar het drong niet tot me door dus was ik blij dat ik 2x achter elkaar 'slachtoffer' mocht spelen. Vervolgens deden we het hele proces nog een keer, maar moest ik die keer wel de operator zijn. Ik had geen idee wat ik moest doen, en werd voor het bedieningspaneel gezet (die ik niet meer wist te bedienen omdat ik er heel lang niet meer voor heb gestaan), ik eerlijk toegeven dat ik niet meer precies wist hoe het werkte, en moest vervolgens maar ergens anders gaan staan. Ik voelde me heel erg blond, maar die dingen gebeuren nou eenmaal!

*Ik moet nu even het koffie -apparaat reinigen, dus ga daar nu mee bezig!*

x.

Goedemiddag!

Aangezien ik wederom niet veel te doen heb op mijn werk, besluit ik mijn weblog maar even bij te werken. Vanochtend veel schoonmaakwerk gedaan in verband met de verhuizing (die nog steeds in volle gang is). Bouwakkers alom aanwezig dus, en dit brengt de nodige opmerkingen en discussies met zich mee. Zo stond ik bij de schilder, om te vragen of hij misschien een mesje had waarmee ik de verf van de ramen kon krabben. Ik stond er nog geen 5 seconden of er werd alweer een opmerking gemaakt omdat ik stond te 'lantefanteren', hierop heb ik maar leuk gezegd dat ik iets nodig had voor mijn werk, en dat hij ook niet veel meer doet dan een beetje sjouwwerk. Vervolgens liep hij weer langs en kon ik het deze keer niet laten om een opmerking te maken: Ik kijk gewoon naar de 'professionals aan het werk' zodat ik er ontzettend veel van kan leren terwijl ik gewoon sta te kijken! Zou je ook eens moeten doen! De schilder reageerde hierop met een onderdrukkend lachje, terwijl de bouwvakker iets in zichzelf mompelde en maar weer verder ging met zijn 'ding'. Nu de lunch erop zit, ga ik dadelijk maar weer interessante dingen uitvoeren op het kantoor, (d.w.z.: facturen bij elkaar zoeken, mappen onderhouden etc.) en dan zie ik wel wanneer ik weer iets grappigs meemaak!

x.

Goedemorgen!

Vandaag weer een nieuwe dag! Terwijl ik gisteren lekker lang in het café heb genoten van het avondzonnetje, onder het genot van een Amsterdammertje weliswaar, stond ik vanochtend op om weer verder te gaan met mijn dagelijkse werk. Op papier is dit vrijwel mijn laatste week hier bij het Assurantiënkantoor, dus wordt het hoog tijd voor mij om maar eens te gaan vragen of ik, tijdens mijn werkzaamheden bij het Avonturenpark, misschien toch nog iets langer hier zou kunnen werken. Enfin, de ochtend is nog jong, en er is nog veel tijd om vandaag dingen te doen, dus wellicht ook vragen of ik hier langer mag blijven. Tevens heb ik vanavond een soort van veiligheidstraining van het Avonturenpark (in het tweede jaar mag je meer attracties bedienen en dus wordt hiervoor een veiligheidscurcus geregeld).

Nu ga ik weer eens even kijken of ik me nog nuttig kan maken (dadelijk mag ik weer voor koffiejuffrouw spelen). Ook omdat er allemaal auto's voor de ramen geparkeerd staan.

Momenteel zit ik weer thuis te genieten van de rust. Werk was wel te doen, alleen de laatste 2 uur een beetje zwaar (er werd me van alles tegelijk gevraagd). Straks lekker eten en douchen, en vervolgens lekker even ter ontspanning een café opzoeken! Soms ben ik benieuwd hoe mensen op hetzelfde idee komen om ergens heen te gaan. Neem bijvoorbeeld het Avonturenpark! Soms denk ik echt: het zal vandaag wel niet druk worden, maar je staat er versteld van hoeveel mensen er eigenlijk op hetzelfde moment plannen hebben gemaakt om het pretpark te bezoeken. Soms is die drukte ontzettend gezellig, maar op zondagen (vooral als je die avond daarvoor flink uit bent geweest) is het niet zo prettig. Wat mensen niet weten is wat er allemaal achter de schermen (de kantine) gebeurt en om eerlijk te zijn is dat soms maar beter ook! Want al die brakke gezichten op de vroege zondag... daar word je zelf ook niet al te blij van. In ieder geval, zondag is geen fijne dag om te werken (als ik aan eigenbelang denk: ja dan kan ik dus zaterdag niet uitgaan he!). Maar aan de andere kant: wat doe je in godsnaam op een zondag? Er is geen winkel open, geen hond te bekennen op straat... de meeste mensen liggen tot een uur of 3 in bed... Maar goed! Het eten staat klaar, dus aanschuiven maar! Eet smakelijk mensen!

x.

Om even terug te komen op mijn vorige onderwerp, aangezien mijn baas momenteel naar huis rijdt, nog wat aanvullende informatie! Ik zit niet meer op school, omdat ik na 2 maanden HTRO (Hoger Toeristisch Recreatief Onderwijs) nog steeds zat met economie. Volgens mijn mede-studenten was het erg makkelijk en op bijzonder laag niveau, ik was echter van mening dat ik nooit iets zou snappen van economie, laat staan dat ik er moeite voor zou gaan doen om iets dat me toch niet interesseert te gaan leren.

Mijn ouders had ik ondertussen op de hoogte gesteld van mijn besluit te stoppen met de opleiding. Tot mijn grootste verbazing waren ze het er mee eens, omdat ze wel zagen dat ik er helemaal klaar mee was. Wel waren ze van mening dat ik 'als de sodemieter' werk moest gaan zoeken, desnoods als schoonmaakster. Hoewel ik schoonmaakster toch niet helemaal zag zitten, volgde ik, met tegenzin, het advies van mijn ouders op waardoor ik via Randstad terecht kwam bij een brood-en banketbakkerij in Nijverdal. Het werk was zwaar, maar omdat ik mijzelf door het sollicitatiegesprek gepraat had, voornamelijk door te zeggen dat ik vrij weinig problemen had met vroeg opstaan omdat ik vaak genoeg kranten heb rondgebracht 's ochtends vroeg, kon ik het niet maken om hierover te klagen. Om even een indicatie te geven van hoe vroeg, vroeg is: rond de kerstdagen stond ik voor 5.00 uur in de bakkerij broodjes in te pakken, bestellijsten af te werken etcetera. Ook hier had ik vrij snel mijn buik van vol, en reageerde alles wederom af op mijn ouders. Ik was er totaal niet mee eens dat ik voor een minimumloon van 2.96 euro in het uur (waar nog loonbelasting e.d. vanaf werd getrokken) me in het zweet moest werken, terwijl anderen voor mijn neus handje contantje een groot aantal flappen mochten ontvangen. Ik weet nog goed dat ik op een zaterdag midden in de nacht wakker werd, en me flink ziek voelde. Ik kon niet fatsoenlijk de trap meer af lopen en maakte me zorgen over het feit of ik 's ochtends wel bij de bakker kon verschijnen. Toen de klok eenmaal 5 uur sloeg en ik me nog steeds verschrikkelijk voelde, ben ik uit bed gestapt waarnaar ik het telefoonnummer intoetste van mijn zwangere bazin. Met een slaperige stem nam ze de telefoon op, en luisterde ze naar mijn verontschuldigingen over mijn ziekmelding. Ontzettend schuldig heb ik mij gevoeld, aangezien zaterdag de drukste dag was en ik niet ontslagen wilde worden omdat mijn ouders misschien wel teleurgesteld zouden zijn. Toen ik eenmaal beter was, ben ik weer vrolijk teruggekeerd naar mijn werk. Er werden rare gezichten getrokken toen ik de werkvloer weer betrad en elk hoestje in mijn buurt die de man van mijn bazin maakte trok ik mij persoonlijk aan alsof het een teken was dat mijn ontslag op zeer korte termijn zou volgen. De telefoon ging in het halletje dat volgde na de kantine, in snelle looppas ging ik er op af en nam de telefoon op. Onder enkel gefluister van de personeelsleden (waaronder mijn bazin zelf) legde ik de telefoon weer op en draaide me om richting kantine. "Je moet wat harder en D-U-I-D-E-L-I-J-K-E-R praten", zei ze met een smerige glimlach waarnaar het personeel het niet kon laten ook maar een triomfantelijke lach te trekken om haar zo van 'subtiele steun' te voorzien. Ik, die vrij geschrokken was van het onverwachte en gemene commentaar, antwoordde met een verlegen 'ja' en vervolgde mijn werk. Ik wist niet wat het voorval te betekenen had maar trok het me persoonlijk heel erg aan. En natuurlijk waren mijn vrienden van mijn hele gebeuren op het werk op de hoogte, en vertelden mij dat ik nodig op zoek moest gaan naar een ander baantje omdat ze zagen dat ik me verborg achter mijn glimlach waarachter een ontzettend boos gezicht schuil ging. Ik trok me veel aan van dit commentaar maar vond dat ik ermee door moest gaan omdat ik geen andere uitweg zag. Over ontslag dacht ik elke dag, maar ik durfde het simpelweg niet omdat ik moeite had en me aangevallen voelde door de driftbuien van 'mevrouw de bazin'. Tot ik opbelde en vroeg of ik vrij kon krijgen op een zaterdag omdat ik graag een weekend weg wilde met vrienden van me, eerst kreeg ik te horen dat het misschien mogelijk was maar dat ze even moest kijken. Ik voelde me enorm opgelucht omdat ik dan even tijd voor mezelf zou hebben en over de hele situatie na kon denken. Die aankomende donderdagavond zou er een bijeenkomst van het personeel zijn (ik voelde me niet betrokken, omdat er niets van gezegd werd tegen mij dus besloot ik niet op te komen dagen). De dag erna kreeg ik al snel antwoord dat ik wel vrij kon krijgen op zaterdag. Maar die dag ging anders dan normaal, terwijl de bakkers aanstalten maakten naar huis terug te keren, zeiden ze mij in het voorbijgaan: "Doe het rustig aan" in plaats van het gebruikelijke "tot morgen" of "Doei!". Ik voelde me raar, maar het drong niet tot me door dat het wel eens mijn laatste dag zou kunnen zijn... totdat mijn bazin me bij haar riep aan het einde van mijn werkdag en me vertelde dat dit mijn laatste werkdag was. Iets in me brak, omdat ik me ergens voor in had gezet en het keihard de grond in werd getrapt. Snel kleedde ik me om en vervolgden wij het gesprek. "Ik vind je meer een type voor de gehandicaptenzorg" zei ze met een blik van afgunst in haar ogen en met een gemene ondertoon in haar stem. Ik besloot daar maar: "Later ga ik inderdaad met mensen werken", op te antwoorden omdat ik wist dat zij andere bijbedoelingen had met deze quote. Ik eindigde het gesprek met de belofte dat ik een kaartje zou sturen wanneer ze uitgerekend zou zijn. Nu ben ik dit niet nagekomen omdat ik de manier waarop ik behandeld ben onwijs achterbaks vind, hoewel mijn vrienden een opmerking hadden gemaakt die ik zelf niet eens durfde te bedenken: Anders stuur je haar toch een kaartje, en zet je erbij: Blijkt het kind toch nog gehandicapt te zijn, je weet me te vinden! Ikzelf vind dit echt veel te ver gaan uiteraard, maar was wel van mening dat de benaming van het kind (Sem of iets dergelijks) toch wel een beetje overeenkomt met een hondennaam.

Achteraf ben ik blij dat ik er weg ben, maar de akelige woorden: Dit was je laatste werkdag, bleven nog angstvallig lang door mijn hoofd spoken. Dit was echt vreselijk vooral omdat ik een weekendje wegging en ik niet met een chagerijnig hoofd rond wilde lopen om de sfeer zo voor anderen te verpesten. Hoewel het met bowlen wel goed was voor 3 strikes en 6 spares, terwijl ik daarvoor nog nooit zoiets bereikt had!

In de daaropvolgende dagen heb ik vooral 'echt' uitzendwerk gedaan. Ik heb bij de Overijsselse Bibliotheeks Dienst gewerkt, waar ik bijna het driedubbele verdiende van mijn loon bij de bakker. Ik heb daar 3.5 dagen dossiers e.d. op alfabetische volgorde moeten leggen, op een werkplek waar de werksfeer ontzettend relaxed was. Het enige minpuntje was, dat ik wederom herinnerd werd aan mijn vorige werk: de lunch bestond voornamelijk uit broodjes van juist die bakker waar ik gewerkt had, en uit protest at ik daar dan ook geen brood. Maar goed, alles ging voorbij en dus ook mijn werk bij de OBD zat erop... totdat ik vlak erna wederom gebeld werd door het uitzendbureau om te vragen of ik niet autodeuren uit wilde snijden bij Ten Cate, ik was in de veronderstelling dat daar alleen maar mannen werkten, maar aan de telefoon werd me verteld dat het werk tevens geschikt was voor vrouwen. Dus ik ging akkoord, en kon meteen die middag beginnen samen met een andere jongen die iets met een hamer uit moest slaan. In het begin was het zeker wennen met al die mannen om me heen die de hele tijd keken en ouwehoerden en me probeerde te helpen. Maar al gauw was ik heel erg gemakkelijk en voelde ik me op mijn gemak bij de rest (aangezien ik het sowieso beter kan vinden in mijn dagelijks leven met mannen dan met vrouwen). Ook hier lag het loon vrij hoog (nu lijkt het natuurlijk net alsof ik het alleen voor het geld doe, maar natuurlijk is een prettige werksfeer minstens zo belangrijk!). Maar na 5 dagen gewerkt te hebben, was hier ook alles klaar. Ik vond het wel geweldig dat de afdelingschef ontzettend over me te spreken was, er kwam geen enkel miniscuul minpuntje aan te pas! Hij vroeg of ik weer wou komen als er weer te weinig mensen waren, dit voorstel trok ik in twijfel aangezien ik ondertussen weer was gebeld voor een sollicitatiegesprek bij een assurantien bureau. Eenmaal weg bij Ten Cate, vloog ik meteen in mijn kantoorbaan (ik was aangenomen!). Het beviel wel goed, maar in mijn achterhoofd had ik ook wel graag weer bericht gehad of ik was aangenomen bij het Avonturenpark (hier had ik het vorig seizoen ook gewerkt). Om een lang verhaal nu toch in te korten: Bij beiden ben ik nu werkzaam, ik heb net een werkweek van 7 dagen erop zitten en binnenkort stop ik (of werk ik misschien nog 1 a 2 dagen in de week) bij het Assurantien kantoor. Ik heb nu ook echt honger gekregen, dus besluit ik nu even tijd 'vrij' te maken voor een soepje, een broodje en (slechte eigenschap): een sigaretje!

x.

Goedemorgen!

Omdat ik nogal graag (zinloze) informatie met anderen deel, heb ik besloten om maar een weblog aan te gaan maken. Allereerst zal ik iets over mijzelf vertellen!

Volledige Namen: Esmée Esmeralda Lucretia Hendrika Hogeman                       

Werk: Assurantien kantoor te Nijverdal / Medewerkster Attracties Avonturenpark Hellendoorn.

Hobby's: Muziek, Uitgaan, Bellen, Shoppen etc.

Dit ben ik dus in een notendop! Ik zit momenteel op kantoor, maar aangezien ik me verder niet echt nuttig kan maken, heb ik maar besloten dat ik informatie over wat ik dagelijks meemaak met anderen ga delen. Mijn baas maakt nu aanstalten om weer te retourneren naar zijn computer, dus ik ga snel kijken of er nog iets te doen valt hier!

x.